İş ilişkileri Hakkında :)

Geçenlerde Hülya hanım’ a demiş ki, “Hüğya anne, senin işin neyesi?”


Hülya hanım : “Benim işim burası Defne’ cim, ben buraya geliyorum.


Defne biraz düşündükten sonra sormuş can alıcı sorusunu : “Yani şimdi ben senin müdüyün müyüm? ( müdürün  müyüm? ) :)


Kahkaha ile gülmüş Hülya hanım,


Önce bana anlattı bu hikayeyi, ben de koptum tabi gülmekten. Akşam eve gidince de kızı Esra’ ya anlatmış. Esra hikayenin “benim işim burası” kısmında aklından şunları geçirmiş, “Tüh, keşke annem böyle demeseydi de, kızcağız kendini iş gibi görüp travma yaşamasaydı” Devamını duyunca düşüncesini geri almış ve demiş ki, “ ne travması, Defne’ deki özgüven bu kadar yüksekken onda travma falan olmaz “ :)

******************
Geçen aylarda, ben sürekli işe gidiyorum ve müdürüm yüzünden gidiyorum diye, Defne müdürüm Gökhan’ a oldukça tepkiliydi ve “ ben senin müdüyünü hiç sevmiyoyum, seni hep işe çağıyıyoy, cok kızıcam ben ona” diyordu. Baktım olacak gibi değil, şirkete gelen standlatdan birinden küçük pembe bir vos vos araba aldım ve Defne’ ye verirken, “bunu sana benim müdürüm gönderdi artık senin ona kızmaman için” dedim. Sevinince, heyecanlanınca hep yaptığı gibi ağzını büzerek, “teşeddüy edeyim müdüyüne, aytik ona kızmıyoyum” demişti.


Bu araba odasında süs olarak duruyordu. Bir gün yine işe gelirken ağladı arkamdan, zar zor ikna ederek çıktım evden. Ertesi gün yine gelirken bana dedi ki, “ annecim, ben neden ağlıyoyum sen biliyo musun, işe gideyken müdüyünün aldığı ayabayı bana veymen lazım ki, sen geyene ( gelene ) kaday ben onu saklayayım. O zaman ağlamam işte” dedi. Yani Psikolog Sabiha Paktuna Keskin’ in anneler işe giderken çocukların anneleri yerine koyacağı bir objeyi anne tarafından çocuğa verilmesi ( obje transferi ) kuralını Defne öğretti / bir kez daha hatırlattı bana !!! şaşırdım ve o günden sonra her ayrılışımda veridm arabayı, cidden sorun yaşamıyoruz artık..