O kadar meraklı ki! Konuşmayı da çok seviyor. Bir çocuk bir yolculukta uyku harici sürekli konuşur, sürekli soru sorar mı? Defne yapıyor bunu. Aralıksız saatlerce soru sorabiliyor. “Anne bu nee? Yeden ( neden) öyle? Aydede yeyeye ( nereye ) ditti? Ye zaman delecek annee?
En çok sorduğu soru da : “Bu bimin ( kimin ) evi? J en merak ettiğ işey gördüğü evde kimin yaşadığı. Şöyle bir cevap bulduk , o anda yolda geçen kimi gördüysek “bak o teyzenin evi, bu bu ablanın evi” diyoruz. Ama tabi arkadan kilit soru geliyor! “Yeden onun evi oyasi?” Sabırla, “herkesin bir evi vardır, akşamları insanlar evlerinde aileleri ile birlikte olurlar, evde uyurlar “ gibi açıklamalar yapıyoruz.
Bu ara başka bir favori de, yolda arabayla giderken girdiğimiz şehrin, semtin, ilçenin neresi olduğunu öğrenme isteği. “Anne buyadi ( burasi ) neyedii ( neresi)?
Ben : (Örneğin ) İzmir Defne’ cim.
Defne : Yeden ( neden ) İmdiyy ?( İzmir )
Ben : Buranın adını İzmir koymuşlar canım.
Defne ( gülerek ) :Defme koyalim mii?
Ben ( onun oyununa katılarak ) : Tamam buraya Defne diyelim. O zaman senin adın da İzmir olsun tamam mı?
Defne : ( oldukça eğlenerek ) mamam anne bana bundan donya ( sonra ) İmdiy de. Babaaa benim adim bundan donya İmdiy mamam mi?
J
İstisnasız her yerleşim merkezinde bu konulma geçiyor aramızda. Küçük kuzum benim.
Geçen gün annemlere gideceğiz. Selçuk şirket arabasıyla geleceği için iki araa olmayalım dedik ve biz Defne ile sitenin servisine bindik. Bir de trafik vardı yol tam 2 saat sürdü. Defne yol boyunca konuştu hiç durmadan;
“anne yeden bir vevisle ( servisle ) didiyoyuz?”
“anne ayabamiz yerde?”
“Anne soföy amca insin ben kuyyancam ( kullanıcam ) vevisi ama daha cok büyümedim ya, ayaklayim pedayyaya ( pedallara ) yetismiyo den bana yaydim et mamam mi?”
“Anne şimdi yerdeyiz ( nerdeyiz)” Diyelim ki Üsküdar dedim
“Yeden Üdüdaydayiz anne?”
“Anne abya ( abla ) servise yeden ( nedne ) bindii?” Evine gidiyormuş dedim
“Yeden evine didiyo annee?”
“anne ben deni ( seni ) tutuyoyum, bebeğim sen sakin koykma mamam mi, den düşme diye ben seni tutuyoyum mamam mi? “ ( Bu arada elleriyle sımsıkı tutuyor beni gerçekten )
Haydarpaşa Garı’ nın ordan geçiyoruz “anne bu tyenley yeyeye ( nereye ) didiyo? Ben de onlaya binmek istiyom anne hadi beni bindiy”
Bu şekilde tam 2 saat geçirdik. Her bir sorusuna sabırla cevap verdim. Bir de servisin en önünde oturuyoruz, servis şoförü aynadan bana bakıp dedi ki : “abla Allah size sabır versin, sürekli bu kadar çok soru soruyorsa işiniz çok zor “ J
Bir ara artık o kadar bunaldım ki, “offf” dedim. Defne gecikmeden sorusunu sordu “Yeden offff dedin anneee?
Baktım şoför kahkaha ile gülüyor bize bakıp J Ben de gülümsedim tabi.
Zaman zaman bunaltıcı olsa da bıkmadan cevap veriyorum her bir sorusuna, şu an herşeyi öğrenmek istiyor ve bunu sormadan yapamaz değil mi? bir de ben onun sorularına ters cevap verirsem nasıl öğrenecek kuzu değil mi ama....
Ben de çok soru sorarmışım annemim söylediğine göre ama Defne benden çoook daha meraklı anlaşılan...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder