Arabayı eğer Selçuk kullanıyorsa Defne’ nin camını açıyor bazen. Ben yanında olduğum için kontrol ediyorum ama eğer ben kullanıyorsam ve Defne’ nin yanında kimse oturmuyorsa, ben açmıyorum camı takip zor olacağı için. Gerekçe olarak ise “nereden açıldığını bilmiyorum” diyorum.
Geçen gün yine arabada ikimiz varız sadece. Aramızda geçen dialoğu aktarıyorum;
D: anne camımı açaymisiin?
B: Ama kızım camı baba açabiliyor sadece, ben nereden açıldığını bilmiyorum ki
D: Anne yanında müğmeler ( düğmeler ) var ya işte oydan açilir cam.
B: (Hafif bir şok yaşayarak) göremiyorum Defne burada düğme yok.
D: Ama anne nasil döymüyosun ( görmüyosun ), hani döyt tane müğme var ya işte onlarla açilir. Alttaki müğmeye bas mamam mi?
B: (Ağzım hayretle açılmış durumda, içimden pes artık bunu nerden biliyorsun diyerek ve bilmiyorum demenin artık çok anlamsız olduğuna karar vererek) Tamam gördüm düğmeleri şimdi ama basamıyorum Defne, gücüm yetmiyor benim.
D: basabiliysin anne, sen çok büyüdün aytik, oooh bak bobaman( kocaman ) oldun. Afeyin benim anneme afeyiin, basabiliysin seeen.
O an o durumda tek yapabileceğim şeyi yaptım artık, konuyu değiştirdim. Şarkı söylemeye başladım Defne’ ye.
Aramızda gerçekten geçti bu dialog. İnanılmaz gibi ama oldu. Şimdiki çocukları kandırmak mümkün değil, nereden bilirsin sen hangi düğmenin camı açtığını değil mi ama, bize eskiden annemiz yapamıyorum dedi mi tamam o zaman derdik, nerde şimdi tamam lafını duymak. Sonuna kadar laf yarıştırıyor benimle. İşimiz çok zor çook. Ama bir taraftan da o kadar memnunum ki bu halinden anlatamam J
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder