ne yapacağız biz bu afacanla?

Yeni evimizin balkonu biraz tehlikeli Defne için. Enine metal demirler var, onları basamak olarak kullanır da “Allah korusun” aşağıya düşer diye cam koruma yaptırdık tam 1 mt boyunda.

Tam, rahatladım artık bir tehlike kalmadı derken geçen gün gördüğüm manzara karşısında şok oldum. Biz Selçuk ile salondayız, Defne de balkona çıktı. Yine göz ucuyla takip ediyorum. Dışarıyı izliyordu ki, bir anda gördüğüme inanamadım. Bizim küçük canavar, korumanın en üstüne tutunmuş, iki ayağını da dayamış cama, korumanın yarısından fazlasına kadar tırmanmış, daha da ilerliyor. Kafa korumanın üst hizasını geçmiş durumda, bir iki adım tırmansa aşağıya düşecek! Saniyeler içinde tırmanmış ama! “Defne ne yapıyorsun” diye bağırmamla indi hemen aşağıya. Koştum yanına kızdım baya “ Neden tırmanıyorsun Defne” dedim, “Dışarıyı izlemek istiyorum ama” diyor. Kızım dedim zaten camdan dışarısı görünüyor, tırmanmana gerek yok. Hemen git içeriye otur bakayım.” Surat düştü gitti babasının yanına oturdu. Soruyor Selçuk’ a “Baba, anne bana neden kızdı?” “Git kendisine sor bakalım” dedi Selçuk. Geldi yanıma “Anne sen bana neden kızdııın?” Hemen indim boy mesafesine ellerini tuttum ve başladım anlatmaya; “Defne’ cim dedim sen oraya tırmanırsan aşağıya düşebilirsin, çok canın acır, çok kötü olur. Biz de çok üzülürüz sana bir şey olsun istemiyoruz o yüzden kızdım. Bir daha çıkma tamam mı” “Mamam, oluy çıkmam” dedi ama benim içime kurt düştü bir kere. Hemen bahsettim Hülya Hanım’ a sabah gelir gelmez, tek başına bırakmamak lazım balkonda.

Sitenin en uzun korkuluğunu yaptırdık sırf tırmanmaya kalkışmasın diye, durur mu bizim kız, “düz duvara tırmanmak” deyimini çok net yaşıyoruz onda. Her an göz kontrolünde tutmaya devam küçük canavarı...