Bugün evden çıkacağız, ayakkabılarını giydiriyorum ayağına, Defne şöyle bir cümle kurdu : "anne bu ayakkabı eski, bana yeni ayakkabı al!'"( Aslında Defne' cesi şöyle :) :anne bu ababa edi , ben neni ababa al ) bize de hemen gidip yeni ayakkabı almak düştü tabi. Aldık ayakkabısını bir mutlu, bir mutlu anlatamam zıplıyor olduğu yerde, kıvıra kıvıra yürüyor ayakkabılarına bakıyor "ben neni ababa aldıım" diye seviniyor, gülerek ve el çırparak. Annemlere geldik daha eve girer girmez, " anneanne bak anne baba ben neni ababa aldııı" diye sevinçle gösterdi kızım ayakkabısını anneannesine. Şimdi de ayağında hala bakıp bakıp gülüyor :) O mutlu biz mutlu, onun bu mutluluğu bir ömre bedel gerçekten...
Annem diyo ki, kalbimin annemin kalbinin içinde attığı O andan beri onların vazgeçilmezi olmuşum. Hiçbir detayı unutmamaları için, onlara ne hissettirdiklerimi öğrenmem için işte karşınızdayım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder