Uzun Ayrılık Sonrası Buluşma :)

Kuzucuk bizden önce başladı tatile ama özlem inanılmaz. İlk başlarda her şey süperdi onun için. Ama artık gideceğimiz gün yaklaştı ve Defne’ de özlem tavan yaptı. Tabi bizde de. Cumartesi günü yanına varacağız, Perşembe akşam telefonla konuşuyoruz, bir ağlamak bir ağlamak. “Çok özledim sizi noolur çabucak gelin hemen bu akşam  gelin” diyor hıçkırarak.

Tabi biz de inanılmaz özledik. Son günler son saatler geçmek bilmedi. Cuma akşam çıktık yola, bir gece Turgutlu da konakladık. Ertesi sabah erkenden çıktık yola. Yolda da arıyor bizi, “hadi artık gelin biran önce” diye J bize de yol geçmek bilmedi. Artık 5-10 dk kaldı Didim’ e, bende bir gülme. Surat şeklimi değiştiremiyorum J

Veee o müthiş an geldi. Yaklaşmadan önce dedesini aradık kapıya çıkarsın diye. Sitenin önüne geldik, arabayı uzaktan gördü ve başladı zıplamaya sevinçle. Arabanın yanaşmasını bekleyemiyor heyecandan açmak istiyor kapıyı.

Araba durdu, kime sarılacağını bilemedi. Hepimizi sırayla öptü öptü, kucakladı kucakladı. Bir yandan oynuyor, bir yandan zıplıyor, bir yandan da bizi öpüyor J  Biz de doyamadık ona. Tatil yaramış, çok güzel bronzlaşmış, boyu uzamış, kilo almış. Bakmaya doyamadım. Sürekli kokladım, kokladım, kokladım. Gün boyu kucağımızdan inmedi zaten babasıyla benim. İki kardeş de çok özlemiş birbirini, Melisa da sürekli sarılmak istedi ablasına.

Allah bu güzellikleri hiç ayırmasın bizden tek duam bu…