Duygusal kuzu..

Erdek’ ten  dönüş gecesi, annemin rometaid artrtit hastalığı yine atak yaptı ve dizi kilitlendi. Çok kısa bir süre içinde yürüyememeye başladı. Defne daha önce hiç görmemişti anneannesini bu şekilde. O yürüyemeyince çok üzüldü. Dönüş için hızlı feribota binecektik. Annem, arabadan yolcu bölümüne kadar bile yürüyemedi ve tekerlekli sandalye aldık. Biletimiz VIP salondaydı. VIP ye asansör ile çıkılamadığından aşağıda kalmak zorunda kaldı. Biz yukarıya çıktık mecburen. Defne’ nin aklı anneannesınde kaldı, “niye aşağıda kaldı, ne yapacak şimdi orda tek başına” dedi durdu. Uzun bir süre uyuyamadı. “Anneannenin büyüme ağrısı  mı bunlar?” diye sordu. Evet deyince geçeceğini anladı ve zor da olsa uyudu kuzuyu. Ertesi gün onlara gittik yardım için. Annem koltuk değnekleri ile yürüyordu. Defne hep yardım etti anneannesine.

Birkaç gün sonra, “anne biz o gemiye bir daha binelim, ben hiçbişey anlamadım, aklım hep anneannemdeydi, onun için çok üzüldüm” dedi durdu. Okulda da anneannesinin resmini yapmış ama yanında koltuk değneği varmış L

Kuzum benim, anneannenin rahatsızlığı sürekli değil meleğim, sen üzülme olur mu...