4 YAŞ...

Prensesim. Zaman ne çabuk geçiyor. Ne çabuk 4 yaşında oldun sen.  Daha dün gibi hatırlıyorum doğduğun ilk anı. Yumuk yumuk sokulmuştun yanıma mis gibi kokarak J Şimdi zaman zaman bana kafa tutan, inatçı mı inatçı, sağlam karakterli bir kız oldun.  O gülüşün, beni öpüşün , sımsıcak sarılman, her akşam koynuma sokularak kitap okumamız, parktan eve gelmemek için ısrarcı tavırların, alışveriş merkezlerindeki zaptedilemez hallerin, ayakkabı merakın J, hazırcevap hallerin, sana ne cevap vereceğimi bilemediğin soruların, sıcacık esprilerin, her müzik duyduğun anda oynamaya kalkman, yemek masasında oturmak zor geldiği için her seferinde “çişim geldi” diyerek kalkman, herkese, - herşeye yetişme çaban, birşey anlatırken o olayı yaşaman, her mimiğin ile desteklemen, herşeyin , herşeyin... iyiki varsın ve hayatımdasın. Gözlerindeki o ışıltı hiç sönmesin bebeğim, canım, aşkım, kuzum, bitanem. Seni çok seviyorum güzeller güzelim. İyiki doğdun.