Anne Canavar geliyor...

3 yaşa az kaldı. Geceleri yattığımız zaman genelde hayali bir canavar, kurt görür oldu Defne odanın bir köşesinden ona doğru gelen. Eliyle işaret ediyor : "Anne bak oyda bir canavay vay, bana doğru deliyoy ( geliyor )"
Bu yaş için normal bir durum tabi korku. Önemli olan, onun yanında olduğumuz hissettirmek ve asla korkusunun hafife almamak. Yani "Yok canavar sen uyduruyorsun" kesinlikle doğru olmayan bir yaklaşım diye biliyorum. Ben de düşündüm ne yapalım bu duruma çözüm olarak diye ve Defne' nin korktuğu şeylerden oyun ile kurtulma yolunu seçtim. Şöyle yapıyoruz Defne hayali canavarı gördüğü zaman;
Defne : "Ayyy, anne bak oyda bir canavay vay, bana bakıyor, bana doğru deliyoy.
Ben : Hımmm, nerdeymiş bakalım o canavar, hah gördüm kuyruğundan yakaladım. Defne yardım et bana sen de tut kuyruğundan kaçmasın.
Defne : Bu kez eğlenmeye başlayarak : "Yakaladım anne."
Ben : Hadi şimdi kuyruğundan çevirelim çevireliiim hoop diye camdan dışarıya atalım ( Bu arada tabi hayali canavarın kuyruğunu tutuyoruz ve çevirip cama doğru fırlatıyoruz, yani olayı yaşıyoruz o anda. )
Defne : Tuttum, çeviydim çevirdiim, attım dışarıya. Canavay gittiii, bizden koyktu.
Artık korkudan eser kalmıyor tabi, olay neşeli bir hale bürünüyor.

aynı senaryoyu bir de hayali kurt için tekrarlıyoruz ve sonra odadaki tüm canavar ve kurtlardan kurtulmuş olmanın rahatlığıyla :), mışıl mışıl bir uykuya dalıyoruz.

Bebekken her şey ne kadar farklı ve kolaymış .Tamamen fiziksel aktiviteler ile meşgulduk o zamanlar. KArnı acıktı, çiş yaptı, gaz çıkarmak lazım, uyku saati geldi vs vs. Şimdi durum çok daha karmaşık. Ruhsal yönden de yeterince beslemek ve tatmin etmek gerekli küçük kuzuyu. Ama annelik o kadar keyifli ki, o canavarı kuyruğundan dışarı attığımızdaki Defne' nin yüzüne yansıyan mutluluk çook değerli. Yani her yönüyle kızımın gelişmesini görmek çok çok güzel gerçekten...