Dün kızımdan Fırça Yedim :)

Yolculuk var. Dün akşam da hazırlıklar için koşturup duruyorum. Bunaldım, terledim, ayağımdaki çorapları çıkartıp koridorun girişine bırakıverdim sonra odaya giderken götürmek üzere. Mutfaktayım, Defne kuş seslendi içeriden " Anneciiim, del buğaya". "Geldim canım ne oldu?"
Parmağını bana doğru sallayarak ve biraz da sinirli bir yüz ifadesi ile; " annecim bu ne boyle, ben dana ( sana ) coyaplay oytada kalmiycak demedim mi, dimdi (şimdi ) dabuk ( çabuk ) bu coyaplayı aliyosun odana dötüyüyosun ( götürüyorsun ), bidaha da boyle oytada biraktiğini göymüycem damam mi?" dedi :) Kuzu kuzu aldım çorapları götürdüm odama :)
Büyüdü de fırça atıyor bana, benim ona her söylediğimi dikkate almıyor gi bi görünse de, özümsemiş olması da olayın başka bir güzel tarafı. Defne ne zaman ortada bir eşyasını bıraksa, ben alıp odasına götürmesini söylüyorum, çoğu zaman uygulamıyor gerçi ama aklında yer etmiş belli ki :)


Akşam Selçuk’ a anlatıyorum olayı, Defne aynı anı tekrar yaşattı bize, biraz daha abartarak. “biy daha yapaysan dana ceza vericem bak, tekyay yapaysan git anne baba odasında otuy damam mi”

Bunu da ben uyguluyorum, bazen gereksiz yere çok mızmızlanıyor, çok ağlıyor ben de bu sebepsiz ağlamalardan hiç hoşlanmıyorum ve “ Defne! Cim, seni çok seviyorum ama sebepsiz ağlamandan hoşlanmıyorum, lütfen ağlaman bitene kadar git odanda otur” diyorum. Cimcime de beni odama gönderiyor bakar mısınız J

Gerçekten çok büyüdü artık, çok keyifli onunla her an...