SEYAHAT...

Önümüzdeki Pazar, 5 gün sürecek bir iş seyahatine çıkıyorum. İlk ayrılışımız Defne ile. Ne kadar yoğun duygular yaşadığımı kelimelerle ifade etmem gerçekten çok zor. Minik kuzumu 5 gün boyunca koklayamayacağım, öpemeyeceğim, kucağıma alamayacağım. Allah daha beter ayrılık vermesin diyorum hep içimden. Ama üzülmekten de geri duramıyorum.

Ayrılık ile ilgili benim yaşadıklarım çok yoğun ancak Defne’ nin neler yaşayacağı da çok önemli. Bunun için pedagoglar ile görüşüyorum. Geçen gün görüştüğüm son pedagog beni biraz rahatlattı diyebilirim. Öncelikle bu ayrılığın Defne üzerindeki etkilerini konuştuk. Travmatik bir durum oluşturmayacağını ancak tabi ki üzüleceğini belirtti. Yaşayacağı bu üzüntünün insanın doğası gereği olması gereken bir tepki olacağını, eğer ayrılığa tepki vermiyorsa o zaman kafaya takmam gerektiğini söyledi. Bu düşnce tarzı beni rahatlattı gerçekten. Nasıl daha az üzüleceği konusunda konuştuk. Bu yaşlardaki çocuklar, fiziksel ve duygusal ayrılıkları birbirinden ayırt edemezmiş, yani annesi yanında değilken, annesinin onu unuttuğunu düşünürlermiş. Öncelikle yaşayacağımız bu ayrılık sonrası onu asla unutmayacağımı ona söylemem ve inandırmam gerekiyormuş. “ben 5 gün senin yanında olmayacağım ama sen hep benim kalbimde ve aklımda olacaksın” gibi. Bu süre içinde de mümkünse telefon ile yada görüntülü konuşma yapmanın çok faydalı olacağını söyledi. Kaç gün gideceksem ona baştan söylemem ve somut birşeylere dayandırmamın iyi olacağını belirtti , örneğin 5 adet oyuncağını yan yana dizeceğim gitmeden ve “annecim ben bu kadar gün ve gece gelmeyeceğim” diyeceğim. Evde yanındakiler, her gün bir tanesini kaldırıp “bak annenin gelmesine bu kadar kaldı” diyecekler.

Bir de yatağına giydiğim pijama, gecelik vs koymamım iyi olacağını söyledi. Böylece benim kokumu alarak daha rahat uyuyabilirmiş.

Bu yaşlardaki çocuklar, genelde bu tip ayrılıklar sonrası geçmişe dönebilirmiş, örneğin tuvalet eğitimi tamamlandıysa tekrar altını pisletmeye başlayabilir, ya da kendi kendine yemek yerken yine birisinin yedirmesini ister hale gelebilirmiş. Bu tip tepkiler olursa üzülmemem gerektiğini, normal olduğunu ve kısa sürede düzeleceğini söyledi.

Gelelim süt konusuna. Bahsetmiştim hatırlarsanız, gece emmelerini kesmek gerektiğini düşündüğümden. Bu konuyu da sordum, gelen cevap beni gerçekten çook rahatlattı. Bırakmayın dedi gece sütünü. Nasıl olsa önümüzdeki hafta ayrı kalacaksınız ve döndüğünüzde devam edeceksiniz, bu arada da bırakıp daha fazla acı çekmeyin ikiniz de doya doya emzirin kızınızı dedi. Gözlerim dolarak “ ohhh çok teşekkür ederim, çok rahatladım” dedim. Bu nedenle devam ediyoruz gece emmelerine, ikimiz de çok mutlu bir şekilde.. Bir mendile süt damlatıp yatağına koyun geceleri dedi. Süt kokusu iyi gelirmiş ona. Ben ayrıca deep freeze e de süt depoluyorum önümüzdeki hafta kullanmak üzere.

Dün akşam biraz anlattık babası ile birlikte benim gideceğimi ama sonra yine geleceğimi.ben daga önce zaten biraz bahsetmiştim işe gideceğimi ama bu kez akşamları gelmeyeceğimi. Bu kez babası anlattı : “Defne’ cim 2 gün sonra anne işe gidecek, ama bu sefer akşamları da gelmeyecek, 5 kere aydede çıkacak, anne sonra gelecek, bu sırada anneanne, babaanne ve baba seninle birlikte olacak.” İlk tepki “Anne del del deel” oldu, ( Gitme demek istiyor ). Sonra babası dedi ki, “kızım anne ile birlikte meme de gidecek” Defne hemen başladı : “Anne meme del del del me meme em ( Anne ve meme gitmeyin ben meme emeceğim )
Bunun üzerine ben hemen “kızım” dedim, “ 5 gün sonra geleceğim yanına, seni kucağıma alacağım, öpüp koklayacağım, tamam mı?” Defne kafasını sallayarak “mamam” dedi. İçim acıdı gerçekten ama yapacak bir şey yok. Gece uyuma esnasında neredeyse yarım saat, defalarca şunu tekrarladı, kafayı onaylama anlamında sallayarak : “Anne iş, me baba ev, evet” bense her seferinde şunu söyledim: “Evet annecim, ben işe gideceğim ama hep seni düşüneceğim, seni özleyeceğim. Sen hep aklımda olacaksın” bunu her söyleyişimde de gözlerim doldu, ağlamamak için zor tuttum kendimi görmesin diye.
Sımsıkı sarılıyorum kuzuma kaç gündür sürekli. Daha bir fazla öpüyorum onu ama doyamıyorum ki, biliyorum ayrıldığım anda özleyeceğim ve kavuşacağım anı, Perşembe gecesini iple çekeceğim. Bakalım Defne nasıl atlatacak bu süreci?