Sabah okula gitmek üzere evden çıkıyoruz. Defne giyindi, kapıdan çıktı. Her sabah yaptığı gibi asansörü çağırdı. Sonra ded ki “anne ben aytık çok büyüdüm ya, asansöyün kapısını dendim açabiliyoyum” Aferin kızım dedim. Ama sakın girme asansöre olur mu, ben kapıyı kilitleyip geliyorum. Açtı kapıyı ve beni dinlemedne girdi içeriye. Ben koşup kapıyı tutmama kalmadan, aşağıdan çağrılmış asansör aşağıya doğru inmeye başladı. Tabi Defne’ den de bir çığlık yükseldi : “anneee, ben çok koyktuum, kuytay beniii,” hiçkıra hıçkıra ağlıyor. Hemen fırladım tabi. Allahtan asansör bir alt kalttan çağrılmış, apartman görevlisi çağırmış ben aşağıya indiğimde o da asansörün kapısını açıyordu, aldım hemen Defne’ yi kucağıma. “bak gördün mü, ben sana sakın binme demiştim, se de beni dinlemedin, bu yüzden binme dedim ben sana” dedim. İç çekerek, “bi daha senin sösünü dinliycem annecim, bi daha binmiycem asansöye tek basıma ” dedi ama bakalım, göreceğiz gerçekten dinleyecek mi benim sözümü küçük hanım.
Son günlerde tavan yapmış durumda olan söz dinlememenin bir sonucunu gördük, karşılıklı çok korktuk ama neyseki sorunsuz atlattık. Hızına da bir kez daha şahit oldum, anlık gelişti herşey. Umarım bu söz dinlememe mevzusuna en kısa zamanda bir çözüm bulabiliriz...
